ای تنهايی ها و ای آرامش مرا فرا خوانيد.ای باد سرد اجتماع. ای نفرين های الهی از من دور شويد تا در خود فرصت پيدا کردن حق را داشته باشم.ای باد هايی که تا اعماق جمجمه هايم فرو می رويد.و سعی در کرخت کردن دانه دانه سلولهای مغزم هستيد.حضورتان هر چند سرد است در خلوت تفکر هايم.اما بدانيد که زمستان هر چند سرد و خشن هر چند دير گذر باشد.خواهد گذشت همان طور بعد از غروب طلوعی است.

و ای کائنات من هرگز دلخوش و يا ناراحت به اين تغيرات نخواهم بود

آخه من چی بگم؟

اگه آموزش می خوای دنبال کن.

ما هم آموزش ميديم.

اينو چند روز پيش تو کلاس نوشتم

ناله های دلتنگی از حفره های عميق و تودرتوی اجتماع بيرون می آيد.من خود را در حضورها تنها می بينم.بی کس تر از روزهای انزوا.و اين از نشانه های خطر است.خطری از سوی اجتماع بر آمده از خود.

من اين تنهايی را هر چند قيمتی به حضوری نخواهم فروخت.      هر کجا که باشد.

نشست مرگ بر بالين غفلت.

در تنهايی بی خبری و در لحظه های عميق خاموشی.و در مبارزات فراموشی زندگی می توان مرگ را ديد.و شايد هم لمس کرد.

مرگ را می توان فقط و فقط يک بار تجربه کرد پس از آن غافل نباشيم.