دستهای سرد و چهره  سفید و هیکل لرزان رو به فوت  بزرگ ، در جلوی چشمان کودکی اش خاطره ای هولناک از زمان  شده بود.همواره لحظه خلوت و پچ پچ اطرافیان و بستر نم آلود و بوی عرق مرض و بیماری ، نگاه منتظر اطرافیان برای ذهن کودک آلود تن ، هراسی شگرف داشت.اتمام بازی ها  و شادی ها با آغاز بزرگی و کار و جدیت و لب های خشک و جدی میان سالی همراه بود.سالهایی از عمر که انگار  منطق نا موجود کیفور و مست ، خیالات ذهنش را گرفته بود.حال پس ار سپری کردن این همه سال ،بیشتر خواهان مرگ بود تا زندگی ! زندگی که  اطرافیان با نگاه های سرد و وحشی مثل لاشخور  منتظر اشتباه وی در رزمگاه اجتماع بودند تا پای لنگ او را به تلنگری بخشکانند و تن تکیدهاش را بر زمین بکوبند. اکنون زمان مرگ کودکی است.باید مرگ را به این ننگین زندگی فروخت.باید فاصله این دو تضاد همسو را به چکاندن انگشت روی ماشه هفت تیر خلاص کمتر کرد.خون                             گوشت                         استخوان                         و تن                                                                               و فقط خاک می ماند و بس !