خیلی گشنم بود. تنها موجود خوردنی که تو خونه میشد پیدا کرد، سالاد الویه بود. و از اونجایی هم که نمیشه الویه رو با نون سنگگ و اینا خورد. شلوار کردم تو پاهام. عزمم رو جذب (جزم) کردم که برم و تو این شهر پر امکانات، یه عدد باگت بخرم. کل منطقه (محله مون) رو گشتم و آمار همه سوپری و ساندویچی و مرکز پخش سوسیس و کالباس (همیشه ماسیس ) رو در آوردم و دریغ از یه دونه باگت.

به آخرین ساندویچی که به اعماق ذهنم رسید رفتم.البته تو اعماق محلمه مون بود.محله تاریک با کوچه های تو در تو. مغازه رو پیدا کردم و وارد شدم.

من : سلام !!!( با یه لبخند ملیح و صدای کشیده). خسته نباشین.

ساندویچ فروش : سلام. ممنون.

من : باگت دارین؟

ساندویچی باگت تو دستش بود و داشت مغز پخته می ریخت لای باگت نه نه مرده. با دستش باگت رو نشون داد و گفت : دارم تو لواش میدم

من :‌؟؟

دوباره پرسیدم : باگت دارین ؟

آقاهه که فکر کرد جوابشو نشنیدم. دوباره باگت رو نشون داد و گفت :‌دارم تو لواش میدم

من : آقا باگت دارین یا نه ؟

آقاهه با یه لحن یه خورده عصبانی تر  دوباره نون رو نشون داد و گفت :‌ تو لواش میدم.

منم دیگه جوش آوردم. آقا منظورتون چیه ؟ نون داری با نه ؟

دوباره آقاهه نونو نشونم داد و گفت نه دارم تو لواش میدم

گفتم آقا : نمی فهمم منظورت چیه!!! داری یا نه ؟‌ جوابش بیشتر از ٢-٣ کاراکتر نیست. آره یا نه (اگه داری بگو : میگو - اگه نداری بگو پوست خیار)

بازم نون و خیلی خیلی عصبانی نشونم داد و گفت : دارم تو لواش میدم.

یکی از مشتریاش بلند شد و  گفت : منظورش اینه که نون تموم شده و این آخرین نونیه که مونده و دستشه. و به بقیه ما ها قراره تو لواش بده.

به آقاهه گفتم: مشدی. به جا این که یه جمله- یه مفهوم رو با چند لحن بگی. یه مفهوم رو با چند جمله بگو.  و رفتم و با همون نون لواش های آقا ساندویچی الویه خوردم.

اما از ته نگاه های متعجب و عصبانی ساندویچی فکر کردم که منظورمو نفهمیده.حتما بعد من، کلی پشت سرم هرهر کرکر بهم خندیده که طرف چقد خنگه !!!

پی نوشت : بعد از خوردن غذا حتما مسواک بزنین.

سلام تا حالا شده ته جیبت پول نمونده باشه و اگه مونده به خاطر برنامه ریزی که داری (فردا قراره سوار تاکسی بشی) نتونی خرج کنی؟ تا حالا شده پول ١ نخ سیگار تو جیبت نداشته باشی و اگه داری به خاطر برنامه ریزی که داری (فردا قراره سوار تاکسی بشی) نتونی خرج کنی؟ تا حالا شده دلت هوس ١ ساندیس خنک ٢٠٠تومنی بکنه و تو جیبت پولی نداشته باشی و اگه داری به خاطر برنامه ریزی که داری (فردا قراره سوار تاکسی بشی) نتونی خرج کنی؟

من اینو تجربه کردم بارها و بارها. شاید از همون بچگی. تو خانواده بدی بزرگ نشدم اما این دلیل نمیشه که بگم تو ١ خانواده خیلی خوب بزرگ شده باشم.

به هر حال نمی خوام تقصیر رو گردن اطرافیان بندازم. قصدم آنالیز کردنه این حالته. که این بی پولی چه جوری متولد می شه.

خیلی ها می گن به خاطر اجتماع مونه. بعضی ها می گن دولت . بعضی ها می گن کم عقلی و کوته فکری خوانواده . بعضی دوست های مثبت اندیش می گن مشکل از خودته.

منم به این اعتقاد دارم که هر بدی به انشان از خود اوست یا انسان زاییده فکر خویش است.

من که به این ار به خوبی وافقم. پس چرا بازم مشکل دارم ؟ به درون گرا و برون گرا بودن مربوط میشه ؟ نمی دونم والا

همه به کمک نیاز دارن. اونایی که بهشون کمک کردم همیشه با بودنم کنارشون و آرامش دادن هام. الان بیشتر فکر می کنن که ... اصلا ولش کن.

گور بابای پول / به قول استاد :

هنگام تنگ دستی در عیش کوش و مستی | کاین کیمیای هستی قارون کند گدا را

می خوام مغزمو از کاسه سرم بکشمش بیرون. حتی زورکی. با فشار درش مییارم تا همه اون سیم ها و رگ ها  و مسیرهای حسی اینا و... که همه با سماجت منطق بهش وصل شدن، کنده بشن. می خوام یه شب که همه خوبیدن. کاسه سرمو باز کنم. مغزم رو در بیارمش. با آرزوهام مسواکش بزنم. می خوام اونقدر مسواکش بزنم که دیگه این خون و آب و هر کفت و زهر مار دیگه از روش تمیز شه. می خوام فقط آرزو هام روش باشن.

خاطراتمو مسواک می زنم. روابطمو. بینش و دی و نگاه رو. روز و شبم رو. هر چیزی که دم دست باش و مزاحم آرزوهام باشه رو می شورم. دیگه نمی خوام مغزم بیشر از این پوسیده بشه.

اینجوری خیلی سبک تر میشه.

دیگه نمی خوام سیم های ارتباطی شو وصل کنم. همون جوری می ندازم تو جاش. و آسوده و سبک بال به زندگیم ادامه بدم. به آرزوهام جون بدم.

آره . بالاخره ١ روز می کنم. بالاخر ١ شب مسواک می زنم. قول میدم.